Tvedt

Glem store kjøpesentre med glinsende gulv og  kassaapparat. Når man går på markedet i Sayaboury kan man forvente seg en rekke damer som har deler av hagen sin på utstilling under en paraply. De står tett i tett, og prøver å lokke deg inn under paraplyen for å overbevise deg om at DERES tomater er tomater i verdensklasse. Man kan finne alt her. Levende frosker, gåseegg, ingefær og epler. Alt er naturlig produserte råvarer, og kalkulator kan man se langt etter. Det er ikke snakk om emballasje. Skal du for eksempel kjøpe egg, blir alle eggene lagt i en plastpose, deretter tar de et par never med sagspon oppi posen for å hindre at eggene skal knuse. Det du vil ha blir veid opp på en falleferdig vekt, og prisen blir regnet etter humøret. Damene er alltid meget hyggelige, og du vil alltid gå smilende fra paraply til paraply.

De siste tre dagene har det vært mye liv i Sayaboury. Jeg har ennå ikke forstått helt hva de feirer, men om kveldene ljomer det i musikk fra alle hus, og det lyser opp over alt. Ved tempelet til munkene, er det satt opp mange spill og lotterier. Man kan gå fra hus til hus og få nudler, sterkt krydrede grønnsaker og ris. De som har muligheten til det, kobler gjerne et keyboard og et par mikrofoner til store høyttalere i hagen, slik at syngingen kan gå på rundgang rundt bordet. De kaller det munkenes seremoni, og etter det jeg har forstått, går den ut på å sitte, snakke, synge, spise og drikke øl (Kommer aldri unna landets stolthet: Beerlao). Fargerikt.

Skal ikke akkurat skryte over kvaliteten på bildene.. Men sånn går det med mobilkamera midt på natten.

Man får beskjed om å sette foten sin på ett sted, og holde seg fast i et sted, og plutselig sitter man på en elefant. Man får elefanten til å gå i sirkel og 8-tall, og plutselig har man fått elefant-sertefikatet. Man snakker med noen hyggelige franske vetrinærer, og plutselig er planleggingen av en dagstur på elefantryggen godt i gang. 

Her har vi en liten del av hagen (aka kaninburet):

Og her har vi huset:

Det er sant som det står i de fleste reisebøker. Sayabouly er en støvete landsby, men med mye variasjon. Når man går nedover gatene kan man se et stort og flott hus, et mindre praktfull eiendom, og litt jungel på bare ti meter. Landsbyen har virkelig sin egen sjarm. Her er noen bilder fra sykkelturen etter frokost i dag:

Det har seg sånn at jeg har flyttet til Asia. Eller Laos, for å være mer presis. Sist mandag satte jeg meg i et fly som tok meg til den andre siden av jordkloden. Man kan godt si det at kulturforskjellene er store. Jeg har kokosnøtter i hagen, vi kjøper matvarer av ivrige damer som har samlet seg på flerfargede tepper under en flokk av paraplyer i solen, jeg sover under et myggnett om natten, og man kan høre lyden av seremonier som hyller "the spirits" til  langt på natt. Det er virkelig surrealistisk å være her. Nå er det vinter, og asiaterne fryser i 30*! TENK at det skal bli varmere. I dag satte jeg meg på sykkelen for å ta litt bilder av naturen rundtom. Det er en stor by, men med en gang det er en liten åpning, kommer jungelen frem.  

Det er litt vemodig. Det har jo vært min leilighet de siste fire årene. Men men. Jeg tok med meg fiskene og bonzaien og låste døren for siste gang.
      

Ja, jeg ER så heldig. Hjarte.

Senario: Jeg stod opp klokken åtte på en fridag for å være med pappa til Åsane. 
Baktanke: "Hmm, la oss få noe produktivt ut av dagen! Jeg kjøper stoff og syr noe!"
Resultat: Sminkeveske. (Så nå har jeg tre stk. jeg aldri bruker).

Du vet det begynner å bli vinter når du bruker hele dager på å trykke på play-knappen og lage te. Jeg hadde fri, og det var kaldt ute, ergo:

Du rusler nedover Øvregaten med dagens første dose kaffe i hånden. Du kjenner vesken som dingler ned fra skulderen og forsikrer deg om at du har husket alt. Du går forbi gamle bekjente, nære venner og kollegaer. Du venter på grønn mann mens du vurderer tiden det tar å krysse gaten kontra tiden den bilen langt der borte vil krysse den samme veien. Du setter den ene foten framfor den andre og kjenner brosteinen forme skosålen som et stempel i minnet. Busser, biler, sykler og fotgjengere passerer deg, og lever i en verden så langt fra din egen at du ikke klarer å forestille deg at den finnes. Du ser på klokken på BT-bygget og tenker at tiden, tiden går alt alt for fort. Du må komme deg videre, du må forbi disse menneskene, du må unngå omega 3 selgere, og menneskene og selgerne må forstå at du verken har tid til å gå rundt en folkemasse eller å bli overbevist om at en pille om dagen vil føre til bedre helse. Du har et par minutter igjen, kaffen begynner å bli kald og du burde valgt en varmere jakke.

Men så kommer det. Perspektivet. Perspektivet som forteller deg at du ikke er den eneste som funderer på om du husket å ta med deg alt du skulle ta med deg, om du må springe eller gå over gaten, og at ingen lever et liv sånn som deg. Brosteinen du går på, klokken du ser på og personene du passerer har blitt passert, sett på og gått på flere tusen ganger før. Plutselig er du en del av massen og universet er litt for stort. Tilfeldige forbipasserende ser på deg som tilfeldig forbipasserende, og ergrer seg over at du står midt i den ruten de har peilet ut for å komme seg til målet. 

Det er fint å ha en Anne med seg på Skype når du ellers bare går rundt i leiligheten og gjør husarbeid.

"The first symptom of the process of killing our dreams is lack of time? The Busiest people I have known in my life always have time enough to do everything. Those who do nothing are always tired and pay no attention to the little amount of work they are required to do. They complain constantly that the day is too short. The Truth is, they are afraid to fight the good fight?" 

Paulo Coelho - The Pilegrimage

Fire fridager ble plutselig til to, og regnet vil ingen ende ta. Ny sessong av Grey's Anatomy kommer ut i natt, og det er god stemning på jobb. Fine servitører, fine kokker, fine gjester. Frokost i vinduskarmen med kaffe og jordbær er heller ikke noe å klage på. Sukk, verden altså.


l

Forrige uke hadde jeg fri fra jobb i to dager. Disse dagene ble tilbrakt i verdens navle: Grov. Så ble det slik at skolen trengte en vikar, og slik endte jeg opp framfor en neve elver som skulle lære om krig, fred og Gandhi. Jeg likte meg godt som både engelsk, RLE og matematikk lærer, men merker godt at tolmodigheten min ikke strekker til i de lavere klassetrinnene. Men gøy var det. Du blir litt glad inni deg når du ser elevene forstår hva du snakker om, og lærer av deg. 

Det er september, det er overskya, og vi går mot høst. Eller har vi gått over høst og er på god veg mot vinter? Det er ikke godt å si. Men kaldt er det, og jeg er tom for tennbriketter. Jeg gleder meg til å reise. Se nye steder og oppleve nye, spennende hendelser. Dagene mine består av varm kaffe, støvler og lange telefonsamtaler. Det er fint. Denne langsome gangen mot vinteren er kanskje også litt fin. Fyr i peisen, stearinlys, tjokkelabba og ullteppe har sin sjarm. Regnfulle dager med ei god bok under dyna og Red Hot Chilli Peppers i høytalerne. Finfint.
Bildene er fra eplesanking i hagen på Grov i forrige veke.

Tre dager i hovudstaden med Solveig. Byvandring, Youghurt Heaven, konsert, Fridays og vindu-shopping. 

Tvedt.blogg.no 09.jul.2011 kl.16:13: "Men tro meg, det kommer mer fra Samos".

Og sånn ble det. Onsdag 31. august satte eg, Cecilie, Irina, Irmelin og Jonas kursen mot sør, middelhavet og tzatzikiens hjemmland. Ei veke med det beste verden kan by på. Sukk.

Studenten går med mønstret strømpebukse under shortsen. Studenten smiler når hun snakker om fadderuken. Studenten bestiller cappuchino på Eat My Muffin. Studenten kommer over for film på flekken. Studenten facineres av karaffelen. Studenten har rosa blomster i vinduskarmen. Studenten får meg til å smile. 

Mange dager, mange fjes. Verandaen med Irmelin, Irina og Cecilie. Snakk med Lars. Cafè med Janita. Sushi med Vivi og Malene. Film med Janita og Arve. Livet går sin gang. Mange spørsmål om hva som skjer framover surrer i hodet, men lander alltid på det samme stedet: Vi-tar-det-en-annen-gang stedet. Jeg vet hva jeg vil, men ikke hvordan jeg skal komme meg dit. Vi tar en dag om gangen. 

"He smiled understandingly-much more than understandingly. It was one of those rare smiles with a quality of eternal reassurance in it, that you may come across four or five times in life. It faced--or seemed to face--the whole external world for an instant, and then concentrated on you with an irresistible prejudice in your favor. It understood you just as far as you wanted to be understood, believed in you as you would like to believe in yourself." 

- F. Scott Fitzgerald (The Great Gatsby) 

Det nye skoleåret er i gang, og forandring står for dør. For meg betyr dette et halvt år med jobbing, og etter jul reiser eg av gårde.. en eller annen plass. I går satte Benedicte seg på et fly og for avgårde på folkehøgskole. Hennes siste kveld i Bergen måtte markeres, så en fin gjeng var samlet på Bønes for god mat og mimring. Lykke lykke til dette året, Benne! Og kom til Bergen så ofte som mulig! Kommer til å savne deg og dine påfunn (for ikke å snakke om salaten din). 

Rihanna var bra. Rihanna var overraskende bra. Rett og slett BRA.

Slik gikk det da min shabbye bakgård ble til en stolt balkong. Eg har fiksa verandaen min for sommeren (litt seint), så nå er den endelig klar til bruk. Planter og greier. Litt overdådig skryt dette her. Første måltid: Godt Brød med Anne.





Elisabeth, kjære Elisabeth, var så snill og grei at ho ordna i stand for en liten sammenkomst for oss folka, siden de fleste reiser bort nå til høsten. Lokale var leid, de rette menneskene var på plass og stemningen var høy. 















Peppes, is, smoothie og konsert med Anne før me inntok kveldens begivenheter sist fredag. Ka skal eg gjere når Anne panne flytter til Kenya?

Ein dag med Anne som begynte med is og smoothie på Heaven Cafè og endte med privatkonsert i stuen. Vår klassiske vegetarpizza kom også på bordet, sammen med andre godsaker. Omstentigheter gjorde at vi måtte droppe Øya festivalen i år, derfor gjorde vi en liten innsats for å bringe festivalstemningen til oss. Med konsertklipp på storskjerm og et smil om munnen ble det en fin kveld. Flere bilder på annenatalie.tumblr.com











Fredag var det duket for feiring av Anne og Lena sin 19-årsdag med tidenes kakebord. Det ble spising, snakking, bading og mer spising. 





Fint å ha ein bror å gå på kino med ein onsdagskveld. Også fint å ha ein bror som kommer tilbake dagen etter, henter ein øl i kjøleskapet, og fikser den ødelagte hyllen. I går kom Victoria og Hans Kristian opp til meg. Det vart kaffe, bøker og fiksing av hyller og TV. Seinare bar det opp på Danmarksplass med is og frukt i handleposen fro å sjå Harry Potter.



For tiden består livet mitt av jobbing og soving. Men det er greit. Litt ok med annen mat enn egon mat inniellom, så GO sushi og heimelaga kaffe.



Kvardagen min består av veldig mykje jobbing for tida. Då er det greit å bli henta av Anne panne etter jobb og bli frakta til ei mjuk seng og varme smil. Mandag før jobb kjørte me inn til byn for shopping, smoothie og kaffe på Chillout TravelCentre.



Anne har komt heim frå Hellas og vi matcher.

Samos - En gresk øy med ca. 36 000 innbyggere.
Pythagorion - Øyas tidligere hovedstad, døpt etter matematikeren Pytagoras.
Irina og Katrine - To reiseglade jenter i besittelse av en koffert hver, en hotellnøkkel og et stort smil.
To uker på Hellas' mest frodige øy er nå omme. Det var 14 glade dager. 14. minneverdige dager. 14 uforglemmelige dager. 14 dager som aldri skulle ta slutt. Det skjedde så mye på dette korte oppholdet at det vil ta meg flere dager å skrive alt ned. Men tro meg, det kommer mer fra Samos.






























Kofferten pakkes og klokka tikker. Det er like før Irina slår på tråden for å melde klarsignal. Bøker, sommerkjoler og solbriller samles på et sted, og vaskemaskina går og går. I-poden lades sammen med kameraet, og passet er på plass. Oslo i dag, Hellas i måren.







For ein start på sommaren. Venner, god mat, herlig snakk og grilling i kjeledress.













Fredag var ein merkedag. Cecilie mi hadde bursdag. Etter ein lang dag på jobb feira eg i mitt stille sinn med Ben & Jerry's, helsingar på tavla og kvalitet på skjermen. Gratulerer så mykje med overstått, Cecilie. Me har eit flott år i møte.













Etter ein rin roadtrip med Anne og Benedicte, var siste stopp Salhus og Sigrid. Her hadde ho duka til for ein fin samling med klassen. Det blei god mat, god kake, gode samtaler og gode folk.















Det har seg slik at bondelandet er blitt ein atraksjon for forurensa byfolk. Søndag kveld ringte Benedicte til meg i full ekstase for å fortelle om hennas nye plan: Roadtrip til Grov!
Dagen etter var eg, Anne, Benedicte og ein bil fyllt med roadtrip-goods på god veg mot traktorer, sauer og vide jorder. Me vassa på badeplassen min, me spelte volleyball, me åt iser i fleirtall og me kjørte masse. Litt av ein dag, med bilmuskk og mykje latter og glede. Det er offesielt sommer.


























Langhelg med gode venner. Etter ein sein kveld natt til fredag, stod eg og Irina tidlig opp for å kjøre til byn. Utlevering av tema til eksamen i sosioligi stod for tur, og så fort vi fikk muligheten, sprang eg og Anne ut av klasserommet for å møte Irina og kjøre heim. Heim -heim til traktorer, sauebrek og sol. God mat, mange timer på verandaen og mykje snakk fyllte denne dagen. Seinare på kvelden kom Erik, Irmelin og Vegard også.
Lørdag møtte oss med boller til frokost og å frakte Irina til jobb. Eg og Anne forsøkte å jobbe med sosiologien, spiste ein is på ein benk på Best og slappa godt av. Varg Veum og vegetar lasange stod på programmet for kvelden.
Panikk då søndagen plutselig kom, og me innsåg kor mykje jobb sosiologien faktisk krevde. Men, det gjekk fint, og no er me endelig ferdig med skriftlig eksamen. Livet er bra, eller ka?

Så no har Anne endelig fått eit skikkelig møte med bondelandet. Kyr som blokker vegen, like mange traktorer som biler og hest og kjerre i vegen var bere nåkre av syna Anne fotograferte ivrig. Byfolk, altså.













Det er torsdag, det er helligdag, og eg går ut av restauranten. Ti timer jobb med 100% er ikkje feil. Ein take-away pose som inneholder ein italieno pizza dingler attmed føttene mine. Paraplyen dekker for regnet, og telefonen går mot øret. Eg er på vei til Minde. Eg er ofte på veg til Minde, ofte for å vere med Anne. Men i dag, klokka ni om kvelden, har eg eit anna formål. Bilen min står parker i hagen til familien Johansen, og eg har ein lang veg framfor meg. Eg går inn i huset uten å ringe på. Eg får servert eit par godteribiter over ein samtale om facebookstalkeri, før eg fortater Anne og Malene i favør for trafikklys og raske vindusviskere. "Typisk Listepopp #2" siver ut av høgtalerene, og lukten av pizza på den italienske måten fyller bilen.
Som dei fleste andre individ, begynner eg å tenke på vèret, og korleis det enno er lyst så seint på kvelden. Sommaren beveger seg mot oss i stor fart, og det gleder meg. Fartsgrensa går frå 80 til 50 i det eg passerer grenso til Lindås.  Knarvik lyser opp og eg får ein følelse av at det var i eit slik øyeblikk "Driving Home for Christmas" blei til. Øyeblikkets egentlige soundtrack: "Viva La Vida"
Eg må heilt ned i første gir for å komme meg opp bakken eg kan kjøre opp i søvne. På toppen opner Irina døra, og det første ho seier er: "Det slutter ikkje før 11!". Det er tid for finale, med Irina, Lilian og to katter. Musikken vi har hørt kvar kveld dei siste tolv vekena spilles av for siste gang, og det er tid for å returnere til pizzalukt og den virkelige verden.
Garasjeport nr. 2 går opp og motoren dør ut for kvelden. Temperaturen skrues opp og fatene kommer på bordet. Net er natt, det er det er to veninner, og pizzaen går ut av ovnen. Skyene slipper sine siste droper for resten av helga og tre ord står på replay i hodet mitt: Viva la vida.



Eg angrer litt. Eg trenger inspirasjon.

Heimelaga boller med heimalage syltetøy. Pluss kaffe. Godt å vera heima.





"Heisann! Då har me ein biffsnadder, ein gratinert torsk og ein bakt potet. Versågod! Bestikk og brød ligg i kurven, håper det smaker!" -slik såg formiddagen min ut. Etter lange timer på jobb var det endelig klart for å feire Julianne sin bursdag! Me var ein fin gjeng samla i huset attmed Oasen. Julianne, kokken som ho er, hadde laga Encheladas, salat og god guacomole. Jenteprat og fnising stod for tur sammen med pakkeopning og kake. Av og til setter du deg ned og setter pris på livet, dette var ein god anledning.











Dei røde buksene har logge urørt i skapet i fleire dager. Det normale livet er heldigvis slik er husker det. Russetida gjekk over all forventning, og er definitivt nåke eg kjem til å savne. MEN, eg må sei det er gjeit å slippe spørsmål om russekort kvar femte meter, og eg foretrekker følelsen av normale bukser framfor seggete selebukser. Me går frå ein epoke og inn i ein anna. Eksamen og avsluttning av videregående står for tur. Me har ikkje mange normale skuledagar att. Neste veke består av tre fridagar, ein eksamen og ein skuledag. Livet går for fort. Eg lengter etter sommar. Eg nekter å godta gråe skyer og lavtrykk på skjermen, og holder solbrillene klare framfor paraplyen.

Eg burde forberede meg til eksamen. Norsk, sosialkunnskap og litterær engelsk. Men eg forbereder meg heller til ferie og blåe bølger. Om 32 dager sitter eg og Irina på eit fly i retning Hellas. Der blir det parasoller og bøker i strandsanden. Vi har pakka kofferten mentalt fleire ganger, og snart er det tid for alvor. Mandag blir det siste shoppingtur før avreise. Sommerkjoler, øredobber, solbriller... nevnte eg sommerkjoler?

Sommer i Bergen, det er det eg vil ha! Men først må eg jobbe. jobbe jobbe jobbe. Slik går det når ein bytter vekk alle vaktene som russ. Men eg stortrives på jobb, så det blir nåkre fine dager det og.

Ja, eg står nåkre fine dager i møte. Kem klager på fri og godt selskap?

...

16. mai starta med at Irina ringte på døra. Då Anne stod opp og me følte oss passe sultne, blei det vegetarpizza på peppes. Shopping var neste stopp, med ein liten omveg gjennom tivoliet. Me møtte Julianne på Galleriet og alt var bra. Thomas ringte og om ikkje lenge vart det frappechino på han og Martin i leiligheten. Siste McDonalds i russetida, før det begynte å ringe på med korte mellomrom. Fin kveld med veldig glade mennesker.













Seinare på dagen søndag var det duka til ny grilling. Ein liten gjeng som smilte på Victoria sin terasse. Seinare på kvelden vart det skumparty og mange kjente fjes.

















Søndag tok me turen til Samnanger. Her skulle me ha grillparty i hagen til ein intetanande lerar. Andreas fyrte opp ein rakett for å virkelig sette det i gang, og Benedicte var grillmester. Samnager er FANTASTISK fint!























Lørdag inviterte Thomas til grillparty i Åsane. Sia vèret svikta, vart det lasange inne i staden. Det vart ein super kveld med herlige mennesker. God mat og god stemning er alltid ein fin kombinasjon.







Tok VELDIG få bilder på torsdag. Men ka skal ein gjera når det er ingen som vil bli tatt bilde av? Uvanlig.





På onsdag hadde Julianne bursdag! Dette måtte feirast med måte! Ein fin gjeng samlast ved Oasen om nydelig mat og god champange. Gratulerer så mykje til Julianne! Detta vart ein flott kveld.











Plutselig fekk eg veldig lyst til å invitera mamma og pappa på middagsbesøk. Etter eit par telefonsamtaler, blei det altså slik. Det vart ein koselig kveld med pai og salat på menyen. Eg fekk til og med gave! Dei kjenner meg godt! Har ønska meg Regines Bok lenge. Det vart ein sein kveld, og mamma og pappa måtte få i seg ein iskaffe før dei satte seg i bilen.





§014 - "Do not Disturb"-skilt
Ha grillparty i hagen til en intetanende lærer, og rydde opp etterpå: CHECK!

§009 - Sølvpapir
Sove hos en lærer og lage frokost til han/henne, uten at læreren vet om det: CHECK!

Natt til mandag sneik me oss inn i hagen til Fru Johansen. Me låg frå oss soveposer og liggeunderlag før me drog på utflukt i nabolaget. Etter litt bestemte me oss for å reise til Lagunen og kjøre handlevogn gjennom McDriven. Det vart andre gang eg gjorde denne knuten, men eg skal ikkje klage på underholdningsverdien den bringer.
Etter litt kjørte me tilbake til Minde. Me grilla og la oss til rette på trampolina. Trur nok ho vart overraska då sju trøtte elever serverte ho frokost.





Det er greit med stativ og sjølvutløsar.







§081 - Bit av alfabetet
Bestille mat på Mc Donalds eller Burger King uten vokaler: CHECK!

Denne knuten tok eg faktisk to ganger. Eller, eg tok den ein gang og var vitne den andre. Først med Lars (som ikkje klarte å fortelle meg meiningen med eit overgangsfelt) og med Silje, Marte og Anne. McMat altså.



§060 - Loveheart
Stå på et folksomt sted med en plakat der det står ?jeg spleiser, dere beiser!? og ta 10 kr for å spleise to-og-to ukjente personer. Ikke lov å gi seg før det er samlet inn 50 kr: CHECK!

Lørdag var det tid for å ta litt russeknuter. Silje, Marte, Anne og meg fant ut at me skulle ta Loveheart-knuten. Me møttes oppe hjå meg i tre-tia, mekka sammen eit skilt og kom oss ut i bergens gater for å leike amor.











§069 - Refleks
Ha radarkontroll med hårføner og refleksvest i 30-sonen

Tirsdag var ein dag for knuter. Vi hadde fri frå skulen, som gjorde at me måtte utnytte sjansen ultimat. Dagen begynte med at eg, Anne og Cathrine åt frokost i ein rundkjøring. Etter dette delte me ut is i ein barnehage før me hadde fartskontroll med hårføner. Fekk ein del begymra blikk etter oss, ja. På veg heim tok me selvfølgelig rundkjøringen, før me sprang inn til naboen og tok eit klass med vatn. 







Russetida er i gang for fullt. Det heile starta med ein heidundrande russedåp på ein båt. Der var det bra folk og bra musikk før me tok turen opp til meg og avslutta feiringa på russens offensielle utested. Fredag var det innvielse i travparken. Må sei at detta vart ein av dei beste kveldene! Helga stod for tur med jobb og halsbetennelse (men genske greit å slippe cooper-testen på mandagen). Knuter vart tatt i fleng som dagane gjekk (Egne innlegg kjem). Plutselig var det onsdag og tid for ein liten sammenkomst.








Då var russetida i gang!  Ser for meg at det kjem til å bli mykje som detta, bare med rød bukse på:

Kva er vel dagen utan kaffi? I dag fekk eg lyst til å prøve noko nytt, så det vart iskaffi i shaker. Suksess. Så no slappar eg av med kaffi og jordbær medan eg ventar på Anne. Stakkaren sliter seg ut på jobb. Heldigvis har eg gjort klar ein dobbel esspresso til ho, slik at ho også kan nyte min nye oppdagelse. Sukk, av og til er livet veldig bra. Påskeferien er over, men eg merker ikkje så mykje til det. I måro har eg fri frå skulen. Eg skal jobbe, men treng ikkje å gå utanfor døra før klokka er halv elleve. Torsdag har eg halv blokkdag -aka skulen begynner ikkje før 12. Så braker russetida ut, og det kan ein vel ikkje klaga på? Nei, no må Anne snart bli ferdig på jobb, dobbel esspresso seint på kveld er ikkje å anbefale.

Etter ein lang dag med tentamen er det lov å slappe litt av. Så i dag vart det bruschetta til middag. Kjempe godt og kjempe enkelt! Har hørt mykje bra om det, så no måtte det prøvast.

Du treng:
* brød
* 2 fedd kvitløk
* vincherrytomater
* rødløk
* frisk basilikum
* olivenolje
* salt og pepper

Bland grønnsakene forsiktig sammen med olje og krydder. Steik skiver i steikepanne sammen med olje og kvitløk. Serveres med det samme. Nomnomnom.





Døgnrytme. Å gå frå ferie til ei vekkjarklokke som ikkje heldt fred klokka halv åtte om morgonen er ein lang prosess.Påsken går frå oss, og tar desverre med seg egg og høgtidsbetaling. Det har vore ein fin påske. Ein fin påske balansert mellom jobb og venner. Ikkje noko skule, ikkje noko halv åtte om morgonen. Det meste av ferien har eg tilbrakt i heimbygda, men nåkre dager i byn måtte også til. Eg er nøgd med innhaldet. Eg har vore på roadtrip med jentene. Eg har snakka om gamledager med Janne og Kamilla. Eg har grilla pølser ved naustet til Vegard med flokken. Eg har sett film med Lars. Eg har slappa godt av med familien. Eg har hatt ein interesant samtale med Christoffer på bussen. Eg har sotte på med Michael sin motorsykkel frå Bergen til Alversund, der Victoria serverte ein fem-retters middag i godt selskap. Eg har vore med Thomas. Eg har sett ein psyko film og ete påskeegg med Bastian, og eg har jobba i 25 timer (fordelt på fem dager). Men no sit eg her, lys vaken klokka 1 om kvelden, med norsktentamen ventande på meg.. klokka halv ni i morgon. Kjøleskapet er tomt og vaskemaskina surrer og går. Bonzaien lever.

Kor mange folk skal til for å tenna ein eingangsgrill? Me var tydeligvis for få, men med ved frå skogen (pluss at Anders heiv fiskestanga til Tommy i flammane.. ikkje heilt meininga), ein dorull, ei flaske tennvæske og Vegard sitt grilletalent fekk me både bål og mat til slutt. Koselig kveld med gode venner på Vetterstø er tingen. Når alt plutselig klaffer er alt fint. Åh, som eg lengter etter sommar. Med sjøbris, solbriller og glad musikk. Irina delte spøkelseshistorier, Cecilie delte vitser, Erik delte latter og Irmelin delte pepsi. Sukk, alt er bra.











Det er fint når gamle venner som ikkje har sett kvarandre på ei god stund kan samlast om ein kopp kaffe og litt tyrkisk pepper. Mandag: Etter eg hadde vore på ein overraskande lang tur til Åsane, satt eg, Janne og Kamilla i samme sofa for første gang på fleire... månader? Det vart mykje snakk, mykje tull og litt musikk - slik som det alltid blir. Fint å sjå gamle venner att og mimre om gamle minner.











Me ville gjennskape eit augeblikk. Me ville drømme oss tilbake til sommarvind i håret og sommerluft i lungene. Me ville nyte kvarandres nærvær og virkelig føle på kroppen at me var på veg mot lysare tider. Det vart roadtrip - mini edition. Cecilie var på veg heim frå Balestrand, og eg, Irmelin og Irina skulle hente ho på Oppedal. Det vart ein fin kjøretur med bilmusikk og stoppepauser, etterfulgt at ein forfyllande kveld på Romarheim. Lykke på jorda, livet det er nå.

Det er påske og godt er det. Påske betyr også at det er ferie. Skal ikkje klage. Og korleis feirer me denne begivenheten? Jo, på ekte fjellsk vis: kakao.

Onsdag er Irinadag. Desse dagane fyller me med god snakk, god mat og "god" underholdning. Her snakker me om vår felles guilty pleasure: Paradise Hotel. Eksperimentering med mat vert det også. Denne gangen vart det vegetartaco. Det er ingenting som å sitte i evigheter ved matbordet og dele morsomme og pinlige historier med mi kjære Irina. Sukk, onsdag er favorittdagen min.



Her er ein liten helsing frå to karer i skinnjakke til deke der ute. Ta ein titt på denne videoen og smil med måte! MEN VENT! Dette er ikkje den første videoen dei har laga! Får du ikkje nok , kan du alltids ta ein titt på denne også.

Med litt sjel i kvart måltid blir alt godt. Forrige fredag vart det Anne-dag. Me slutta tidlig på skulen så me gjekk opp i leiligheten for å lage lunch. Ka som stod på menyen? Jo, denne gangen vart det boller! NICE! Utfordringen: tom for bakepapir. Løsningen: boller på muffinsbrett. Det må eg sei.. fin form på dei bollene. Etter å ha lagt mette på sofaen i ein time, vart det shopping og handlig til middag. Det vart couscous! Nam nam nam! Anne har skills på kjøkkenet. Kvelden tilbrakte me på kvarteret med god musikk og god stemning før me endte opp ved kassen på Narvesen med kvar vår Ben and Jerrys is. Bra dag, bra veninne.













Stearinlys når alle lyspærene går samtidig.

Roso eg fekk ei ein random fyr på jobb. (synd den ikkje overlevde ein dag i garderoben)

Gode venner som lager lunch til meg medan eg har tentamen.

Posen med godteri ligger open ved sida av meg. Eg er skyldig, case closed. Eg er også sjuk, aka mitt motiv. Det er eit faktum at kvar gang eg vert forkjøla (som vanlegvis fårekommer 3-4 ganger i året)  tyr eg til sterke middler og svak viljestyrke. Min sunnhetsmani må vike for fristelsen og feberen. Joda, eg kunne jo ha tatt på meg ei tjokkare jakke (eller ei jakke i det heile tatt), men det er lett å vera etterpåklok (3-4 ganger i året).
Det slår aldri feil. Kvar gang halsen begynner å bli vond og nysene kjem regelmessig kan du finne ein open pose med godteri i nærleiken. Den medskyldige: Haribo SOUR Stjerne Mix. Det er godt - veldig godt - farlig godt. Etterpåklok, sa du?
Det er helg, og godt er det. Nåke har skjedd med internettet på mini-PCn min, så det vert vanskelig å blogge. (Bruke PCn med minnekortinngang eller PCn med USB-ledning? Kremt, latskapen tar over).
Nei, detta vart eit innlegg om ingenting. Men det passer godt med tilværet mitt nett no. Ingenting. Eller jo: Jobb, Grey's Anatomy, nåkre ekstra grader på kroppstemperaturen og.. ja, ingenting.

Søndagstur med mammo og pappen. Eg slapper av.













No gløtter sola så vidt forbi det lette skylaget. Det minner meg om fine turer med Anne i USA. Anne er fin.





Prøv med espresso og sjokolade neste gang du lager muffins. Nam nam!

Middag for èin = Minipai!

Detta treng du:
* 100 gram smør, i terninger
* 2,5 dl speltmel
* 1-2 ss kaldt vann
* 2 rødløk, i tynne ringer
* Reven ost
* Cherrytomater
* 2 egg
* 1,5 dl melk
* Salt og pepper
* Basilikum, finhakka




Det er greit å ha ei god veninna som lager lunch til deg når du må lese til prøve. Tusen takk til Benedicte som stod på kjøkkenet mens eg pugga dei forskjellige fasane i ein samfunnsundersøkelse i vinduskarmen.







I går fekk eg og Anne ein voldsom trang til å lage hummus. Etter ein lang diskusjon, fann me ut at me verken hadde tid eller ingredienser til å slenge sammen nåkre kikerter. Anne returnerte til sin heim, men etter nåkre timer kom ho tilbake med tre ting: Hummus, ein stavmikser og eit stort smil. Hummusen var fantastisk god! Tusen tusen takk til Kari Anne for både hummus og stavmikser (den kjem til å bli brukt ein del). Så i dag vart det Hummus og guacomole på heimelaga knekkebrød (ikkje samtidig då.. esj). Nam nam nam.



Det er ikkje kjekt å stå opp om morningen. Puten er ein draum, vekkerklokka er eit mareritt og den varme senga er litt meir tilfredsstillande enn det kalde golvet. Men slik er det desverre. Til slutt trykker du på "slå av" i staden for "slumre" og lyset blir slått på. Då er det greit å ha eit trøtt ansikt å dele pinelsen med. Ein fin morning med fin frokost og fine Anne er fint. Smoothie i stettglass.





Mamma fekk plutselig ei greie for å lage heimelaga knekkebrød. Oppskrifta er no overlevert, og resultatet er bra. Beste knekkebrøda eg har smakt.

3 1/2 dl. sammalt rug
3 1/2 dl. lettkokt havregryn
1 dl. havrekli
1 1/2 dl. sasamfrø
2 dl. gresskarkjerner
2 dl. solsikkekjerner
1/2 dl. linfrø
1 ts. salt
7 dl. kaldt vatn





Fint med fine venner å lage pannekaker med i fritimen.

Søndag. Jobb. Irina. Fjellveien. Film.
Etter ein uventa kort dag på jobben, venta Irina med eit lurt smil og joggesko i leiligheten. Me tok oss ein tur i fjellveien (i solnedgangen) før me lagde oss mat og cookies og såg film. Mamma og pappa kom også på uventa besøk (hadde kanskje ikkje vore så uventa om eg hadde tatt med meg telefonen.. oups). Det er fint med fine venner som du kan slappe fullstendig av med. Sukk.

"In the attitude of silence the soul finds the path in an clearer light, and what is elusive and deceptive resolves itself into crystal clearness.  Our life is a long and arduous quest after Truth. "
~Mahatma Gandhi

Det ser ut til at dette kjem til å bli ein helg der timane er delt i to kategorier: jobb og slauring. Etter ein lang dag med "kan du rydde av bord 28?", "har du tid til å gå med denne maten?", "Har deke lyst til å sjå ein meny over desserter?" og "vi trenger me is!" er det fint med ei Irina som smiler og seier hei. Rask gåtur, vegetar fajita take away, slaureboksa og ei skål med nåke godt i (eller to). Detta utvikla seg til ein jentekveld uten like. Trolljegeren stod på programmet -må virkelig sei at detta er ein av dei mest forstyrrande filmane eg nåken gang har sett (kanskje Black Sheep var verre? Nei.. denne er uslåelig). Det morsomme er at du knytter eit visst bånd til filmen,ein føler egentlig at ein er på biltur i Norge. Fin kveld i godt selskap.

Det er fint med stille kvelder for å pleie sjela. Det har vore ei lang veke, og ein slitsom helg med mykje jobbing står framfor meg. Då er det greit med ein dag der ein setter verden uttafor vindauget på mute, tar på seg behagelige klede, tenner på stearinlys og setter tevatnet på kok. Ekstra bra blir det med litt baking, ein god bok og Brandy Carlile i bakgrunnen.

"Happiness cannot come from without. It must come from within. It is not what we see and touch or that which others do for us which makes us happy; it is that which we think and feel and do, first for the other fellow and then for ourselves."
-Helen Keller-

Eg tok meg den frihet til å søke litt på mattips på skulen i dag. Kom på siljesreise.no -kjempe søt jente med mange gode tips. (Takk til Irina for linken). Her fant eg altså bokhvetespagetti. Syns dette såg spennende ut og bestemte meg for å prøve. SUKSESS! Kjem nok til å laga detta fleire ganger. Må med det samme sei takk til Hans Kristian for "knusetingen"! Den kom godt med.

Du treng:
* Bokhvetespagetti. (Fungerer også med spagetti av fullkorn)
* Stekt løk og kvitløk.
* Guacomole
* Strimler av Squash
* Alfalfaspirer

Har me eit bedre ord for random på norsk?
På skulen i dag skjedde det egentlig ikkje nåke nevneverdig, men vi prøver.
Anne tok plutselig opp ein avokado midt i timen og begynte å hive innpå:


Sigrid fikk...

Eg var godt forberedt til gymprøven.. på visse områder

Eple var greio

Eg drikker mykje kaffe - alt for mykje kaffe. Det går ut over nattesøvnen, så eg har bestemt meg for å kutte ned. No går det i te som substitutt for nåke varmt å drikke, og Spirulina som det ekstra energi-kicket. Nam nam. Må sei eg lengter litt etter ein stor kopp Cappuccino med vanlije. Men Chai te med honning passer meg fint det og. Får i meg ca. 1 ts Spirulina kvar dag. Idag blanda eg den inn i ein smoothie. Ser grønnt og godt ut, huh?

Onsdager med Irina: Snakk. Drømming. God mat. Fine stunder. Glade smil. Vegetar sushi. Bananmuffins.

Det blei selvfølgelig maki på oss. Denne gangen brukte me avokado, vårløk, mango og alfalfaspirer. Resten av oppskrifta finn deke HER.

Min plan var klar. Eg skulle ha ein heil kveld for meg sjølv med nybakte muffins, slaureklede og historieboka. Men, det ringer på.. Anne og Benedicte kjem opp tarppa med nerde-bart og historieboka under armen. Ordet lesekveld kom ut munnen, men ordet useriøst lyste i augena. Ja, to timer til prøve, to avsnitt lagt bak meg.

To veker har gått sia eg kom heim frå USA, og to veker har gått uten blogging. I det siste...
...har eg hatt mange fine kvelder med fine Irina og fin mat.

... har me fått russeklena.



... har me hatt forskjellige samankomster.







... har eg, Anne og Calle ete pizza i fritimen.

Musikk i øyra medan store reklameskilt fyk forbi i 70mph. Det lovede land med automatisk vassklosett og mangel på knivar er slik eg hugsar det. Mitt første møte med peanutbutter and jelly er overstått, og den første slurken med Mountain Dew gav eit etterlengta kick.
Greyhound, denne bussen som skal ta meg tre timar lengre nord i dette ukjende landet er fylt med trøytte amerikanarar og ein nordmann med jet legg. Jordoverflata strekkjer seg ut over lange flater som påkøyrde padder. Roadkill. Folka som bur her veit ikkje kva fjell er. Øde -ein kan ikkje kalle det noko anna.
«Are YOU in a bad relationship with your bank? Worry no more! The answer is www.ditch-your-bank.org! Sign up today!» Dei PR-ansvarlege veit korleis dei skal få sagt det. Reklame er key. To timar til eg er framme, tre ledige sete rundt meg, fire chipsbitar att i posen, fem sangar att på spelelista, seks dollar i lommeboka, sju lys i taket på bussen og åtte dagar med ukjend mat i eit land eg ikkje har vore i på ni månader. Den siste chipsbiten i doritoposen forsvinn i det det tredje McDonalds skiltet på ti minutt fyk forbi. Den påkøyrde padda byrjar å reise seg, og blinkande lys og høge bygningar kjem til syne.

Fin tur til fine venner i USA. Random picz:

Siste dagen var kommen. Baggane stod klare i resepsjonen tidlig på morningen før turen gjekk til sjømannskirka. Resten av dagen fekk me disponere som me sjølv ville før flyet gjekk.

Torsdag. Starbucks. Oxford Street. Starbucks. Creepy italienere. Starbucks. Grease. Starbucks. Creepy Steinar. 

Onsdagen stod for tur. Her vart det besøk på Westminister Abby, mat på Hard Rock før kvelden vart avslutta med musikalen Wicked.

Dag to starta med ein tur på The National Gallery. Der såg me kjente maleri frå Kjente malara. Då me fekk klarsingnal, forandra kursen seg til Oxford Street og shopping. Denne kvelden vart avslutta med skuespill-komedien "39 Steps" (eg lo) etter me hadde ete på ein kinesist resturant.

Ei gruppe med flotte mennesker satte seg på samme fly med samme mål: London. Flyet gjekk tidlig mandags morgen, og flaug via Stavanger til Heathrow. Første dag bydde på The London Eye, shopping og skuespillet "An Ideal Husband".

Etter ein fantastisk konsert på Vågen med Vegard, samla me oss oppe hjå meg. Det vart ein bra kveld med bra folk. All ære til Vegard som gav ut sin første EP. Guten har talent, ingen tvil om det.

I det siste har eg og blogg.no hatt eit avstnadsforhold. Det har skjedd mykje sia sist, men ingen ting har forandra seg.
Fritimer i fleirfal = Kreativ lunch. Slik gjekk det då eg, Anne og Cathrine stod på kjøkkenet sist mandag:

Etter skulen var det til å hive seg på ein buss til min kjære broder, som ein gang var liten. No er han 22. Det er iallefall ingen som eri tvil om at Victoria kan sitt på kjøkkenet.

Tirsdag. Eg og Anne hadde store planer. Me skulle ta bilder, og det skulle bli bra. Me endte opp med å lage muffins.. me endte faktisk opp med å lage to typer muffins.. Anne lagde oreomuffins og eg lagde sjokolademuffins.




Plutselig vart det onsdag. Eg og Anne kom fram til at det begynte å gå mot sommar, og at det derfor var på tide å lage frappechino att. Fritime med fire. Irina, Anne og Benedicte.


Etter skulen var det Irina-tid. Me lagde vår signaturrett og snakka til langt på natt (som førte til behov for sterke middler for å komme seg gjennom dagen -esspresso)

Irina vart frå onsdag til fredag. For å glede oss litt meir over at det begynner å gå mot sommar, tok eg og Anne på oss vårklede etter skulen og kjørte til Åsane aka Ikea. Det vart McFlurry og nytt kjøkkenutstyr. Etterpå var det middag hjå Anne (Taco - som alle andre fredager). Der vart eg til dagen etter.

Lørdag var det jobb. På veg heim tilbake til leiligheten, traff eg på Kamilla. Det vart to fine timer med litt oppdatering på begge fronter, mykje latter og mykje internt. Søndag var det tilbake på jobb, etterfulgt av middag på Egon med mamma, pappa, Hans Kristian og Victoria. Kos.

Mandag, ny veka og valentinsdag. Fin samtale med ex-mattelærer og fin Anne som kunne overraske meg med Lovehearts. Kvelden bestod av Irina, "Jeg reiser Alene" og vegetarpizza på Peppes.


Nett no et eg ein mango

Eit hus på toppen av ein bakke, med utsikt over fjella og gras på taket. Av og til er det oppgyggande å samlast om nåke eige. Av og til kan eit måltid (tilbredt av Irina) sammed med gode venner nett det ein treng for å lette av nåkre kilo i tunge tider. Dalsgrend, denne vakre staden med bratte bakkar, vide sletter og inngjæra sauer bringer fram glade tanker.

Så.. eg datt ned ei trapp og fekk meg ein hjernerystelse. Etter eit par turer på legevakten og råd frå bekymra venner, tenkte eg enno eg kunne gå på jobb. Detta førte til at Anne og Cathrine plasserte meg i ein bil og kjørte meg heim til vakre Nordhordland. Det vart ein tur med ei syngende Anne og ei forvirra Cathrine.
Det vart fem fine dager uten TV og data (!!!) Men heldigvis ein liten tur bort til Irina på fredagen. For eit liv.

I dag er altså dagen. I dag fyller Irina 19 år. Eg kunne sagt "Å gu, kor fort tia går!" (Fer det gjør den), men sannheten er at med Irina så verdsetter eg kvart sekund. Veko blir ikkje heilt det samme uten eit lite besøk av Irina, enten me lager wok eller sushi, ser på film eller leser, sover eller går på tur. Når eg tenker på Irina tenker eg: Kvitvin og reker, Fjellvegen, fulle bokhyller, Hove, Agder, Trondheim, filosofi, Raga Rockers, pisitiv, skrivekunst til det ytterste, Jahn Teigen (?),  anti buzz og sommerdager med sommerkjoler og sommersko. Sukk, meg og deg, Irina.
Og no har det gått 19 år. Heilt frå barnehagen til Vidaregåande. Gratulerer så mykje med dagen, Irina! Så snakkast me seinare i dag.

PS: Det er skremmande få bilder av oss to sammen.

"I read the first chapter of A Brief History of Time when Dad was still alive, and I got increadibly heavy boots about how relatively insignificant life is, and how compared to the universe and compared to time, it didn't even matter if I existed at all.  When Dad was tucking me in that night and we were talking about the book, I asked if he could think of a solution to that problem.  "Which problem?"  "The problem of how relatively insignificant we are."  He said, "Well, what would happen if a plane dropped you in the middle of the Sahara Desert and you picked up a single grain of sand with tweezers and moved it one millimeter?"  I said, "I'd probably die of dehydration."  He said, "I just mean right then, when you moved that single grain of sand.  What would that mean?"  I said, "I dunno, what?"  He said, "Think about it."  I thought about it.  "I guess I would have moved one grain of sand."  "Which would mean?"  "Which would mean I moved a grain of sand?"  "Which would mean you changed the Sahara."  "So?" "So?  So the Sahara is a vast desert.  And it has existed for millions of years.  And you changed it!"  "That's true!"  I said, sitting up.  "I changed the Sahara!"  "Which means?"  he said.  "What?  Tell me."  "Well I'm not talking about painting the Mona Lisa or curing cancer.  I'm just talking about moving that one grain of sand one millimeter."  "Yeah?"  "If you hadn't done it, human history would have been one way..."  "Uh-huh?"  "But you did do it, so...?"  I stood on the bed, pointing one of my fingers at the fake stars, and screamed: "I changed the course of human history!"  "That's right."  "I changed the universe!"  "You did." "I'm God!"  "You're an atheist."  "I don't exist!"  I feel back onto the bed, into his arms, and we cracked up together."

Fra boka Exstremely Loud & Incredibly Close av Jonathan Safran Foer.

Det er vel ingen hemmelighet at eg og Irina har ein liten forkjærlighet for sushi. Nam nam, rå fisk rulla inn i ris. Så, me bestemte oss på å prøve å lage maki. Me kan med eit smil om munnen sei at det var ein suksess.

Dette trenger du:
* Sushiris
* Riseddik
* Bambusmatte
* Norimatter (Ja, det er tang)
* Falgfritt fyll (Me brukte laks, avokado og vårløk)
* Wasabi
* Syltet ingefær
* Sayasaus

Forrige fredag hadde eg og Anne fri. Me spekulerte lenge på ka me skulle finna på denne dagen. Me endte opp med å gjera alt me kom på. Me reiste til Åsane der me var på Gina, åt McFlurry og gjekk oss vill på IKEA, me drog på Fløien og tok bilder, me åt taco hjå Anne og me åt boller med sjokolade til kvelds (Anne klarte ikkje å holde seg til me fekk tatt bilder). Det vart ein BRA dag!

"Sjelden, kanskje aldri, ser man sitt eget liv i fugleperspektiv -en merkelig metafor; som om det fuglene egentlig driver med ikke er å pikke nebbet i jorden etter mark, hente kvister og løv for å bygge reder for ungene sine, trekke sørover når det blir kaldt, eller vagle på elektriske gjerder fordi det gir dem en knitrende følelse i kroppen, men i realiteten et vaktsomt, analytisk arbeid; å sirkle, høyt over menneskenes hoder, dag ut og dag inn, speidende mens de samler inn informasjon om fortid og nåtid, skaffer seg en veloverveid kosmisk oversikt over alles beveggrunner, livslpø og perspektiv: Det er dette fuglene kom til verden for
Men slik er det ikke. Fuglene kom til verden for å fly. Det er vi som tenker, ikke fuglene. Og derfor blir vi gående, hele livet gjennom, og si setninger som typen "jeg tenkte slik den gang, men nå...," fordi vi tenker og tenker og tenker og klarer ikke å la være med denne både festlige og nedslående tenkingen, som er mangelfull og savner noe av fuglenes perspektiv, i og med at sså store mengder av tenkingen handler om å innrømme at vi en gang tok feil, oppførte oss galt eller burde ha handlet annerledes."

Teksten over er tatt frå boka "Charlotte Isabel Hansen" av Tore Renberg. Syns det var nåke å tenke på. For det er jo slik at om vi mennesker hadde hatt litt av det perspektivet vi tilskriv fuglane, hadde nok mykje vore gjort annleis.

Eg skulle egentlig vera med Lars i dag, men slik vart det ikkje til.
Derfor fekk eg litt ekstra tid å slå i hjel. Resultatet ser deke under. Anne er veggis.

Etter gårsdagens gymtime med turn, føler eg meg ganske så mørbanka, men ellers er alt topp. Etter jobb på søndag vart da ein tur opp til Anne som førte til camping på Minde til mandag, før me forflytta vertskapet til Nokolaikirkealmenningen fram til i dag. To døgn der me levde på grove rundstykker og grønsaker.

Når det er sagt kan eg med glede i hjertet meddele at eg trur bonsaien min har fått ein ny sjanse. Martin Haugen (Min kjære bonsai-dyrke-partner) råda meg til å sette den i vindauget for å få litt sol. Jammen funka da. Så no drokner eg den i vatn i håp om at den skal bli like grønn og frodig som den var den første dagen eg kjøpte den.

Det var det.

Det har blitt ein del lesing i det siste. Når eg kjem heim frå jobb og er ganske så utslitt, tenker eg på ka som får meg til å slappe av max. Svaret er klinkeklart: Finn deg ei bok og parker i sofaen! Eg protesterer ikkje.
I går vart eg ferdig med "The Valkyries" av Paolo Coelho (Tusen takk til Irina som tipsa meg om forfattaren). Tankevekkande bok.

"And each man kills the thing he loves,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword."

Helg. Jobb. Kaldt. Vind. Ull. Kylling BLT Sandwich. Smil. Kaffe? "Håper det smaker!" Ferdig. Kaldt. Vind. Butikken. Frukt. Mango. Kaldt. Vind. Regn? Nøkkel. Post? Skuffelse. Pakke ut. Wops, hadde mango. Vatne bonsaien. Sørge. Rydde. Vaske. Sofa. The Valkyries. MANGO! Telefon. Blogge.

Denne veko har eg ete meir frukt og grønnsaker enn nåken gang. Irina kom til meg på mandag, og kunne meddela at ho ikkje vile dra før det hadde blitt onsdag. Eg trakk på smilebåndene. Når me setter hodene våre sammen og skal finne ut ka me skal ha til middag, veit ein aldri kva utfallet blir. Med tanke på at eg bere et økologisk mat, og ho er vegetarianer, brukte me lang til i frukt og grønt avdelinga i butikken. Kjøleskapet vart fyllt til randen med paprika, squash, avokado og løk. Sukk, det er bra med venner som er glad i mat.
Det vart nåkre dager med intense samtaler om alt mellom himmel og gjord, lesing i bøker og google maps i bergens gater i eit forsøk å å finne ain butikk (nytta ikkje).
NO skal eg ete mango.

Eg sitter i ein stol i biblioteket heime. Mamma sit stufast ved mi sie. Sammen ser me ut som to skjerm-avhengige som dør om støpselet går ut av kontakten. Det er ein trist boble å leve i, men av og til er det veldig lunt og fint å befinne seg i denne oppslukende, avslappende og hjernedøde tilværelsen. Tastetrykkene danner eit kor mellom oss, og me lever i to forskjellige verdener. Men det er nåke som mangler. Eg ser opp, tenker på ka me har  av godsaker på kjølerommet, og kjem fram til at ein mandarin hadde passa seg no. Døra som skjuler denne fristende frukten er fem meter vekke frå meg -akkuratt langt nok til at eg føler meg litt motlaus. Eg snur meg til min PC-transe-partner og gir o eit lurt smil. "Mammaaaa.. har du lyst til å bevege på deg?". To tause sekund møter meg før stolen gir meg sin prespons: "Eg forstod ikkje spørsmålet..." Eg måtte le. Her sit me altså i kvar vår stol som me klamrer oss fast til som om det skulle stå om liv.

Nei, det har ikkje vore slik i heile dag (Eller). Eg prøvde å laga meg ein ny header, men vert ikkje heilt nøgd, så eg bytter den nok ut ganske så raskt. I måro er det skule, og ikkje bere skule, men også gym. Desse tre bokstavene får det til å grøsse ned over ryggen min. Det er ikkje det at gym er så utrulig gale, av og til kan det til og med vera gøy, men som oftast er det bere meg som klomsete prøver å få kontroll på ein ball eller to.. eller tre. Det er første gym time etter jul.. JUL! Eg kan ikkje sei eg er i toppform. And here's a fun fact: Eg orker ikkje ein gang å reise meg for å gå fem meter bort til kjølerommet. Gosh, det er ikkje lett, men me overlever.

Detta e eit klassisk eksempel på ka som kjem ned på arket når eg egentlig ikkje har nåke å blogge om. Men no er det slutt. Mamma har googla seg fram til ein film som skal gå på TV no, så me får flytte oss til ein anna skjerm.

Det er godt å komme heim til tradisjonsrik mat. No har eg vore heima i ein dag, og ka har eg gjort? Jo, eg har sove lenge, bakt, lest, sett på idrettsgallaen.. og det var vel det. Men det er godt, veldig godt.

Denne helga har eg fri. Denne helga skal eg gjømme meg vekk. Eg er heime, og godt er det. Eg tenker glade tanker om lesing, heimelaga knekkebrød og min første lønn nåken gang på kontoen. Eg er heime! Det er her eg slapper best av. No har me gått ei veka inn i det nye året. Det har vore ei bra veka, fyllt med venner som det var godt å sjå att, mysing mot vekkerklokka, drømming om Hellas i timene, norskblokkdag, ei bok av Knut Hamsun (som fekk meg til å drømme på gammalnorsk), jobbing og besøk av Anne, Benedicte, Allie og Irina. Når eg tenker meg om, skal nok neste veke bli ganske så bra også. Eg og Irina skal prøve å lage sushi, eg skal gå vidare med min miljøvennlige levemåte (ja, eg har blitt økologisk) og me slutter klokka 2 på fredag (og resten av fredagene ut året). Sukk. Sa eg at eg er heime?

Då Anne ringte til meg i går, kunne ho med sorg i stemma sei desse orda: "Jeg advarer deg, vi har blokkdag i norsk i morgen! Er du mentalt forberedt?"
Om eg klarte å forberede meg mentalt veit eg ikkje, men min gode venn kaffe og eg klarte å holde oss gjennom dagen. Men, okay.. Det var egentlig ikkje så gale. Me brukte halve dagen til å sjå på film... uten lerar til stades, så nååken fekk iallefall tatt att litt søvn, eller ka Benedicte?

Allie hadde lyst til å smake norske pannekaker mens ho enno var i Norge. Derfor blei det altså pannekaker til lunch i fritimen i går. No er Allie og Lauren reist tilbake til Amerika. Det er heller ikkje lenge til eg reiser til USA heller. No månader, så er me der att. Det blir bra, veldig bra.

Irina har fått smaken for grønn te. Denne tanken bringer meg tilbake til USA, og koking av vatn før skulen sammen med Solveig.
Etter fire dager med lange timer på jobb, har eg dedikert denne dagen til å slappe av. Fin og rolig frokost på cafè, etterfulgt av besøk av Cecilie og Marte. Ferdig med ein bok og begynnt på ei anna. Ein liten tur i bokhadelen for å gjere meg klar til skulestart i måro. Sommarferien til Hellas er bestillt. Sukk, detta er ein bra dag. No sitter eg og hører på musikk og gleder meg til å bla om til neste sie i boka. Og ka har eg vid sida av meg? Jo, grønn te med sitron og honning.

Den siste kvelden i året banka på døra, og eg opna for å springe til jobb.Men ingenting er gale når ein har bra mennesker rundt seg. Eg kan med handa på hjertet sei at eg har verdens herligaste kollegaer. Eg skall innrømme det at å springe opp og ned trapper med x-antall fat og glass mellom hendene samtidig som ein skal smile uhemma til kundene er litt krevande. Men, alt blir så mykje bedre når ein får smil tilbake frå folk i samme situasjon som kan mikse sammen ein sjokolade mosse på 2 sekunder og fåreslå å "gå ned på mc'ern og kjøpe sånn derre is". Sukk.

Det som også gjer det veldig veldig veldig mykje lettare å smile til kundene var å vite at eg hadde eit stk. Cecilie og eit stk. Irina i leiligheten som lagde til middag og venta på meg. Sammen gjekk me inn i det nye året på vår særegne måte. Det var så absolutt ein bra måte å gjere det på. Då klokko slo tolv sprang eg og Irina ned på bryggen og vidare gjennom byn for å få med oss fyrverkeriet. Me endte opp med å avslutte året på ein meget symbolsk måte.

Det er godt å komme heim frå jobb og finne to fine veninner som har rydda klart til eg kom. Då er det også ekstra stas å komme med take-away oreokake frå Egon som ein klapp på skuldra etter ein lang dag. Irina og Cecilie er to gode jenter. Kvelden før nyttårsafta, tre kopper te og seka auger som navigerer seg frå ord til ord i te forskjellige bøker. Ja, sofaen er min venn.

...

Eg fekk ein veldig gledelig melding på julaften. Det var sjølvaste Solveig som spurte om eg ville ha besøk i jula. Så, to dagar etter kjørte eg, Anne og Thomas til Flesland for å hente ho. Det vart tre herlige dager fyllt med besøk av Thomas, Benedicte og Allie, Cathrine, trasking i byn, Peppes, filmer, Godt Brød og klaging på glatt brostein. Den siste dagen samla me nåkre folk på Eat my Muffin før Marte kjørte Solveig til flyplassen att. Det var så herlig å sjå Solveig att. Eg gleder meg til å komme å besøke ho i Oslo.

Litt meir snakk om tradisjoner, gitt. (Har forresten glømt å nevne den årlige julegaveutdelingen og besøk av Christian lille julaften). Erlend og Tarjei kom bort i neset i dag for å spela AGE sammen med meg og Hans Kristian. Det vart ein runde der eg bygde det eg tenkteeg hadde bruk for uten å vite ka det kunne brukast til. Men, til min store ovverasking, kom eg ikkje på sisteplass.
Nåke som bryt med tradisjonen, er morgondagen. Kvart år inviterer mamma og pappa heile slekta på kalkun 2. juledag, men i år... skal eg på jobb. Oh happy day. Men, ein liten telefon frå øst gjorde dagen litt bedre.
Men no sitter eg her og prøver å forklare forskjellen på hult og kompakt til min åtte år gamle niese. Me har nett komponert ein sang på piano, og med det samme eg har publisert detta, har nok ho store planer for oss.

Høgtid, den type tid der alle må sitte til sistemann har lagt frå seg gaffelen. Familien samler seg og stillheten senker seg. Eg for min del har tilbrakt desse dagane på Grov sammen med mamma, pappa, Hans Kristian, Else Lill og Pia. I går vart det grøt, pinnekjøtt, snoopety snop og eit stykk Pia på ryggen før pakkane skulle opnast. Merka da at folk har forstått at eg liker kaffe, ettersom tre pakker inneholdt nåke kafferelatert. Kan ikkje sei at eg klager. Kvelden (eller skal eg sei natta?) vart tradisjonen tru avslutta med at eg og min kjære bror såg på film til me (eg) sovna.
Tidlig opp (halv tolv...), no vart den berømte julefrokostn til mamma servert i etasjen over. Nam nam. Det vart nåkre trøtte fjes rundt da bordet ja. Dei spreke bevegde eg uttafor døra for å stå på ski, medan eg gjømte meg vekk med ein kopp nypressa cappuccino (tusen takk til mamma og pappa for maskina) og ei bok. Sukk, høgtid.

I år som i fjor holdt eg og pappa oss til tradisjonen med å gå ut i skogen og hente juletre lille julafta. Isen var trygg, så me tok snarvegen over vatnet. Treet hadde me sett på året før, så det tok ikkje lang tid før me fekk sving på øksa. Denne siste ventedagen før ju vart lik så mange andre. Mamma stod på kjøkkenet og bakte, pappa bar juletreet, og kom diltande etter ein ein random busk til juledekorasjoner, og Hans Kristian låg og sov... Tradisjon.

After seven months apart, and a few extra hours stuck in Denmark, Allie and Lauren finally arrived safely in Norway. Bennie, Marte and I went to the airport to pick them up, and I (for my sake) could not stop smiling after seeing them. (I'm sure Bennie and Marte would agree). They are spending the Christmas in Norway, and will not go back to America before after New Years. Am I excited? Oooh yes.

Kvelden i bilder:

Sliten (på grunn av høge heler og jobb). Appelsinjuice i stettglass (fordi eg ikkje orka å strekka meg etter dei andre glassena). Jonas Brothers på hjernen (fordi eg var på NL ball i går). Bybanen før frokost (Fordi eg ikkje orka å dra heim frå Anne i går). Oppgitt (fordi eg må skrive 2000 ord til tirsdag). Ekstra oppgitt (fordi me har ein prøve i norsk på tirsdag). Gira (fordi eg skal begynne å ta bilder til søknad om skuleplass etter jul). I god stemning (fordi det bere er fem dager att til jul). Stressa (fordi det bere eg fem dager att til jul).

Hagen min (fordi eg har eit lite utvalg bilder på denne dataen):

Gladnyhet. Stor gladnyhet. Fredag 17.12.10 kom Hans Kristian heim, og denne gangen for godt. Han er ferdig med militæret og har no tredd inn i det sivile liv. Sukk, bra tanke. Så i går vart det juleshopping og cafè på oss. Det er så rart å tenke på at han ikkje skal reise opp att etter jul. Eg var heilt sikker på at han ikkje dimma før januar, så der ser du kor mykje eg får med meg. På onsdag reiser eg heim (ein dag før eg trudde). Då vert da AGE, COD, Mario Cart og Presidenten (pluss litt feiring av jul).

Så no er Hans Kristian komme heim, Cecilie er på plass på Romarheim og om få dager kjem Lauren og Allie til Norge. Livet er B.R.A.

Anne elsker å arrangere ting, derfor inviterte ho til julefeiring hjå seg i går. Dagen før handla me inn grøt, julebrus, gløgg og marsipangris. Me lagde til og med pepperkakedeig. Det blei ein brakveld i ekte 3E stil. Grøten var god, filmen var bra, og eg svidde pepperkakene.

Tid. Global mangelvare.
I det siste har eg hatt så mykje å gjere og så mykje eg skulle ha gjort at tid ikkje er eit begrep lengre. Den bere flyr frå meg, og den minner meg på det kvar gong eg ser på klokko. Dei siste dagane har bestått av minimalt med søvn og maksimalt med kaffe. Lat oss ta det frå byrjinga:
Fredagen kom og eg tenkte at detta kom til å bli ei avslappa helg. Det einaste eg skulle var å gå på adventsfesten for å ta bilder seinare den dagen, bursdagsfesten til Anna dagen etter, og jobbe med ein bokrapport av "To kill a Mockingbird" heile søndagen. Etter ein mengde sjokkerande og skremmande telefonsamtaler før adventsfesten, i tilegg til ein lang kveld med slitne føtter i høge heler, var eg gangske så utbrendt då eg låg hovudet på puten i to tia. Ein tidlig morgen venta, men uventa reising, før eg måtte hiva meg ut døra for å komma meg avgårde til Anna. Der fekk eg slappa av, og godt var det. Men det varte desverre ikkje så lenge, for plutselig ringte telefonen. Eg møtte stemmen til sjefen i andre enden, som spurte om" eg har TID til å jobbe i måren??" Og joda, det skulle eg nok fikse. I tillegg kunne han friste med ein samankonst med jobbfolka etter jobb, og svaret? jo, det var positivt. Søndagen kom fort, tankane om bokanmeldelse kom også, men måtte trå til side for ei svart boksa og ei kvit skjorte. Lite ante eg at eg kom til å vera på jobb i ti timer. THIIII timer! Snakk om lang dag, men than again: TID er penger. Inntaket av iskaffe vart stort. I det eg var fredig på jobb peip det inn ein melding frå Anne: "husk at du skal være med meg hjem i morgen". Jaja, det var den mockingbirden, tenkte eg. Den svarte bokso og den kvite skjorto vart bytta ut med øredobber og ein cardigen før selskapelighetene stod for tur. Mitt neste møte med puten vart då klokko runda tre.
Tidlig opp. Skule neste. Ein lang sosiologitime og ein unødvendig gymtime med kaffe som min beste venn. Fritimen bestod av ein kjøretime som eg kom for seint til.. Eg glømte heilt TIDA. Heim. Middag. Bli minna på at eg burde rydde leiligheten. Stakkars fisker, fekk dei mat i dag? Når skal eg få tTID til alt? Slenger i meg ein ny iskaffe. Bybanen til Anne. Hjelpe ho med juleparty forberedelser. Eg hadde ein bokanmeldelse på sanvittigheten, og det var ikkje ok. Eg satt i senga til Anne og skreiv til klokko var to uten å bli ferdig. Stor kopp kaffe i det første friminuttet. Det meste blir morsomt. Norskprøve der eg ikkje fekk nok TID til alt. Burde levert oppgåvo. Småskriving i friminuttene. Begynne i god TID, sa du? Skulen er ferdig. Tilbake til Anne. Vente på bybanen, unødvendig sløsing av TID... Fin kveld med ein fin klasse og eit trøtt tryne.
Eg lovte meg sjølv å legge med tidlig i dag. Men eg har enno ca. 300 ord att. Kvifor skal det ta så lang TID?

Har nett komme tilbake frå bursdagsfeiringa til fine, søte Anna. Ho kunne tekke bordet med både pizzahorn, diverse muffins og ein heil mengde snop. Det vart ein veldig bra kveld med bra folk, Alias og unnderholdning av sjølvaste Marte. Så igjen, kjære Anna: Gratulerer med dagen som var på fredag.

...

Fritimene på onstager betyr:

Benedicte trengte ein liten oppmuntring etter sine dager som sjukemeldt. Derfor langde eg... waaait for iiit... muffins til ho då eg var heime. Eg lagde seks typer: Banan/mandel, Kaffe/sjokolade, appelsin, gulrot, honning og sjokolade/karamell. Så då fekk Benne lunchen levert på onsdagen. Nam nam.

Emm.. når da gjelt det siste bildet, er det IKKJe lurt å bruke natron som hevingsmiddel, sjølv om du er tom for bakepulver.

I dag vert da litt blogging på etterskudd.
På tirsdag var eg heimom ein tur for å henta fatostativet mitt. Då eg steig innom døra slo lokta av pappas middag og synet av mammas julepynting mot meg. Sukk, det er godt å vera heime, då kan eg verkelig slappa av. No skal eg ikkje heim før vetle julaften, det gler eg meg til. På kvelden vart det gløgg og lesing.

...

Då eg kom opp i leiligheten i lunchen i dag, var Anne allerede i full gang med matlaginga. Ho hadde steikt rundstykker, lagt fram chips og ritz, og hadde gjort eit forsøk på å laga tomatsuppe. PROBLEMET var det at ho visste korleis ho skulle skru på steikeovnen, men ikkje kokeplatene, SÅ løsningen vart då å setta tomatsuppo i ovnen. Herlig. Kan vel sei da at eg fekk meg eit lite latterkick då eg såg detta. Anne er søt.

Dette innelgget går ut til min kjære Benedicte. Ho vart lagt under kniven i dag, og kjem til å bli sengeliggande i ei veka. Derfor syns eg ho fortjente ein innlegg for å visa min sympati. Du er bra, Benedicte. Det er ingen eg heller vil synge teksten til dei nyaste Ke$ha sangane midt i timen med, nyta ein Viking-Branmuffin med, eller ta ein haug med bilder av. Me er best, iallefallfall når me råtter oss sammen for å mobbe Anne. Så, kos deg i senga denne veko, og tenk på at eg tar notater for deg på skulen. God bedring, readhead.

Anne verner om sine Ritz (samtale på msn):
Anne Natalie Johansen: Og hvis du har spist opp all ritzen griner jeg hvertfall!
Katrine Tvedt: Det har eg ikkje.
Katrine Tvedt: Eg hadde faktisk heilt glømt dei før du sa det no
Anne Natalie Johansen: noooo
Anne Natalie Johansen: ikke psis
Katrine Tvedt: hmmm... ritz hørtes GODT ut
Anne Natalie Johansen: ikke spies!!
Katrine Tvedt: kanskje eg skal eta
Katrine Tvedt: hmmmm...
Katrine Tvedt: Siiiikleeee
Anne Natalie Johansen: NEI JEG SKULLE ALDRI SAGT DET NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
Anne Natalie Johansen: dust

Ei helg på Sygna = kos!
Ca. halv tre lørdag satte eg meg på båten som førte meg nord mot Balestrand og Cecilie. Båtturen gjekk overraskande fort. Så lenge ein har ein i-pod med straum, kan ein overleve så mangt. Eg møtte mange bra folk og "rrherte rreg rret rrytt rråk" av Maria og Cecilie. Det er første gang eg fekk sett meg skikkelig om på Sygna (med tanke på at det er andre gang eg var der oppe... og det var to år sia). Det blei pizza, "The Christmas Shoes", "Ylvis III", latter og snakking.  No er det bere 12 dager til Ceciliemor tar turen sørover for jula.

Då begynner det endelig å bli litt julestemning i leiligheten. Eg skal ikkje sei da at eg har slått på stortromma i år heller, men litt røde tekstiler er fonne fram. På lørdag skal eg besøke andre pepperkake frå venstre på Sygna. Det blir bra. Nett no er eg veldig kald, og funderer over korleis eg kan få leiligheten til å bli varmare, uten å konstant fyre i ovnen.

Som sagt: 1. desember!
I følge mine lover, er det altså endelig lov til å drikka julebrus, eta pepperkaker, kakemenn og alt snop som har jule- framfor seg. Sikle. For å markere denne beguvenheten, kom Anne, Benedicte og Steinar opp til meg i fritimen i dag. Det vart heimelaga kakao (Benedicte), gitarspilling (Steinar) og pepperkakesøling (Anne).

Det er første desember! CAN YOU BELIEVE IT?
I god tradisjon har mamma sendt ein pakkekalender til meg! Mamma altså. Så i dag vart det store smil i forsøket på å opna den første pakken. Tenkt at det bere er 24 dager til jul. Og ikkje minst: tenk at eg har vore i Norge i eit halvt år! Det er litt sjukt.

Eg har tenkt på denne idèen lenge, men eg tenkte det måtte nerme seg desember før eg kunne iverksette den. Så, i går skrudde eg på ovnen og fiska fram kjevlo, no var det tid for å bake pepperkaker! Idèen då, for å fortelle litt om den, var å prøve å lage fire pepperkakejenter, som skulle fårestille Irmelin, Cecilie, Irina og meg. Alt gjekk fint. Eg lagde former, trykkte dei ut, og låg dei på eit brett. Men, då eg tok dei ut av ovnen, såg dei litt ut som oss etter ein lang dag på stranda i Fevik: litt svidd. Men det gjekk fint, kven liker vel ikkje litt brunfarge? Så kom eg til den vanskelige delen, eg skulle gjere det som me ofte gjer: eg skulle pynte oss. Eg må sei at håret faila på alle sammen, det er ikkje så lett å få melis til å sjå ut som hår, men men.Når eg skaffer eit rødt bond, skal eg nok henge desse lekkre jentene opp i vinduet.

Det er fint å komme heim til ein fin Anne i eit fint hus etter jobb ein fin søndag. Lukten av nybakt brød og synet av ein adventsstake slo meg då eg kom inn døra, det blei eit fint måltid.  Det er fint å sitte på PC'n min (som er litt finare enn Anne sin mac) attmed Anne og tenke: "fju, me begynner seint på skulen i måro".

Kvelden i bilder

Dårlig med blogging i det siste. Det kan eg skylde på to ting: motivasjon og tid. Og ka er det som sluker opp all tia mi? Jo! jobb, jobb og atter jobb. Sia torsdag har eg rydda bord og smilt til gjester i lange stunder. Fekk eit lite avbrekk ved å tilbringe ein kveld heima. Det vart middag med flokken hjå Irina, og opp tidlig tidlig på jobb dagen etter (Bilder kjem seinare).

Onsdag. Irina. Middag. Dagfinn Lyngbø. Sosiologi. Oppvask. Irina offisielt FLAU. Min lange monolog. Googling av hotell. Megavideo-fail. Latter. Glede.

Heildagsprøve i norsk. Denne tilværelsen kan egentlig vera synonym med det å vera ein hund. Du vert beordra til å sitte, og du må ha nåken med deg for å "lufte deg". Jaja, artikkelen (som ligna meir på eit petit) er levert, og verden smiler til meg, spesiellt sia det var sol i Bergen i dag. I måro kjem Irina, som tyder på at verden fortsatt er glad i meg. Ein stor demper på dette smilet er at eg har sosiologiprøve på torsdag, men sånn er livet. Jaja, sti cazzi, som dei seier i Italia, eller "jeg bryr meg filla" som det er oversatt med i Pray, eat, love. No har ho komme til Indonesia. Åååh, så eg har lyst til å reise til Bali ein dag.
Ei ny veka er i gang, yogaen går jamnt og trygt, og julepresangene tærer på samvittigheten min. Neste onsdag er det 1. desember. Og ka betyr da? JO, pynting av leiligheten og julebrus...og pepperkaker... og kakemenn... og mandariner. Hmm, desember.
Det er rart ka ein ender opp med på papiret når ein bere setter seg ned og skrive... for å skrive. Mykje slik som på heildagsprøven i dag. Eg har ein til å sei til detta: LOL!

Calle og Øystein skulle feire bursdagene sine, så ein bra gjeng samla seg på Søreide lørdag kveld. Det vart indisk mat, mange gaver og morsomme samtaler. Slik såg det ut:

For det første: Eg, Anne og Benedicte var på HP7 på fredag! Det var Awesome Spadasome. Det blei ei fin kveld med gode venner på kino, masse snop og stor forvirring (den siste var retta til meg, kanskje eg burde sett alle dei andre filmane først?). Det som ikkje var så fint, var at eg hadde tatt med meg kameraet, men IKKJE MINNEKORTET. Snakk om...
For det andre: Eg har kjøpt meg ei svart bukse, fordi folk som jobber på Egon må gå med svart bukse.

Me er på skulen, nuff said.
Tusen takk til Anne som viste meg detta, tegna da å meg, og tok bilder av det.

Bananen, som passer i alle mine frokost-smoothies. Måtte vi alltid vandre sammen.

Høg weirdo-faktor. Hmm, ka skal eg skrive på russekortet mitt? Eg skal shå Harry Potter 7 i måro (burde eg ha sett sei seks andre då, kanskje?) Huff, tilbake til boka.

Spis, elsk lev. Det er akkuratt det eg har gjort i dag. Blokkdag fri synger sin muntre sang inn i hjertet mitt, og alt er bra. Eg er no komme midt i boka "Eat, Pray, Love". Eg må sei at denne boka er ein inspirasjonskilde og eit livsdop uten like. Eg sitter her i varmen av peisen med eit lite stykke Elizabeth Gilbert, eit lite stykke cappuchino, eit lite stykke teppe og eit stort stykke livsglede. Bel far niente, som dei seier i Italia, eller skjønnheten i å ikkje gjøre noen ting, som me ville sagt i Norge. Så vil eg sei tusen takk til Irina, som viste meg sio Goodreads.com. På få dager har det blitt mitt kattemynte og min kryptonitt. Eg er hekta, og det tar ikkje mange klikk før du er det og.
Okay, nok om det, begynner å bli litt mykje boksnakk no (som alltid - nerd!) Eg har jo ikkje BERE sotte framfor peisen i dag. Eg har blant anna vore på jobbintervju (!!!). Kan sei eg er fornøgd når det siste "sjefen" sa til meg var: "Kjempe flott! snakkes på lørda'". Sukk, livet er bra for tia. La dolce vita. No er det på tide å bli høg på ord igjen.

Eg har vore to timer på skulen i dag. Eg har lest ferdig "Anne Franks dagbok". Eg har oppgradert innredninga av leiligheten. Eg har hengt opp to hyller. Eg har sett to hyller dette ned. Eg har vore med Irina i Åsane. Eg har ikkje gått ut av bokhandelen tomhendt. Irina har introdusert meg for ei sia på nettet. Eg er hekta. Eg har ete lunch med Benedicte i leiligheten. Eg har fått fetisj på gamle ting. eg har fyrt i peisen. Eg har overoppheta området. Eg har skaffa tepper. Eg har bestemt meg for ka bok eg skal begynne på no. Eg har blogga.

Det har seg slik at premiæren på Harry Potter 7 er på fredag, og eg, Anne og Benedicte har tre papirlapper som gir oss retten på midten av bakerste rad. For å varme litt opp til denne begivenheten, vart det altså filmjåing hjå meg i dag. Så, mens eg var på jobbintervju (ja, eg var på jobbintervju) og Anne sov på sofaen, lagde Benedicte Pai. Namnamnam. Benne har virkelig dreisen på pai, altså. Så, då eg kom tilbake var paien i ovnen, Benedicte var nesten ferdig med salaten, og Anne... låg enno på sofaen. Eg har verdens herligaste venner. So, då Anne klarte å opne augena, satte ho i gang på guakomolen (..ja, me fann seinare ut at avokadoen ikkje var moden).

Torsdag til søndag = langhelg. Awesome? Ja. Eg brukte mesteparten av tida på å farte fram og til bake frå byn, heima og Romarheim. Både Hans Kristian og Cecilie kom heim i løpet av helga, så då vart da The Sisterhood of the Traveling Svennebanan og familiesamling for første gang sia.... ja.
Det var også farsdag på søndag. Ka betyr da? JO, muffins i ovnen.





OG SÅ!!! Må eg bere dele denne linken her! Det har blitt soundtracket til langhelga!

Stå fast i handjern og høge heler midt i byn mens kamera går: Done.
Ka gjer ein ikkje for å hjelpe venner? Irina og hennar Aka-crew skulle lage ein reklamefilm, og trengte ein skuespiller, så fullt klar over at eg ikkje var den rette personen, tok eg jobben. Det vart ein kald time med Herman, Camilla og Irina på Strandkaien. Gleder meg til å sjå filmen. Og ifølge Herman, var lyset i heianne bra!

The Fray - Heartless

Sukk. Ingenting er vel som ein bedre middag med besteveninno, etterfulgt av prøving av ballkjoler uten grunn, etterfulgt av baking av kaloribombe number one i miffinsform! Det er ingen tvil om at eg og Irina veit korleis me skal fylle opp ein dagsplan som tilfredsstiller magen og humøret. No (i skrivande stund) les Irina PostSecrets mens eg lader opp til å lesa Norsk (Takk, kjære norsklærer). Det me egentlig venter på er at familien Ankerhansen skal sjokkere oss på nytt med sitt dramafyllte liv. Akk og ve. Namnam Bananmuffins.. med sjokoladebiter... og sjokolade topping.

Eg er sjuk. Forkjøla denne gangen. Til no har eg sett litt for mykje på The Discovery Channel og Oprah. Eg er heime, som i heime heime. Det er har mest lyst til er å gå ut og ta bilder, men det er jo passe kaldt ute (sjuk og kaldt - dårlig kombo). Ellers då? Eg går gjennom bildene på mamma sin PC, tenker på korleis eg kan utsmykke leiligheten min og og lengter litt til The Discovery Channel. Mythbusters ftw. Men, ka pleier Katrine Tvedt å gjera på når ho er sjuk? (Anna enn å overvatne bonzaien?) Jo, ho ser Grey's Anatomy! Problemet er at eg bere har ein episode att av det som er langt ut. Eg må spare den.
Så, eg går tilbake til å sjå på gamle bilder. Her har me meg og Cecilie i 10. klasse ein gang eg var FRISK. Farlig.

Eg er heime, og det er godt. I helga har eg vore med Irmelin, Cecilie og Irina. Lørdag (etter eg hadde vore og bært ved med pappa) kjørte eg ned til Irina for taco og gode venner. Seinare på kvelden kom Anders og kjørte oss ned til Erik.

Etter lange tier med vekten av "To kill a Mockingbirds" lesekrav på våre skuldrer, kom den dagen då me skulle vera ferdige.

Nåken kunne det utenatt

Andre var enno ikkje ferdige

Nåken var overentusiastiske

Andre var ikkje fullt så entusiastiske

Nåken likte boka

Andre likte ikkje boka

Fleire hadde blanda følelser

Det er ingen tvil om at eg savner Bran Muffins. Det er bere på The Viking i Fergus Falls at dei klarer å lage desse på RETT VIS. Men det er då lov å prøve seg. Eg prøvde meg. Det vart kvelds til meg og Irina i går, og lunch til meg og Benedicte i dag.

For å fortelle litt om denne veko, så har det ikkje skjedd stort. Mandag hadde eg kort dag på skulen, MEGET kort dag på skulen. Eg begynte ikkje før kvart over ti, og kunne gå ein og ein halv time seinare. Då bar det opp i leiligheten for å lese "To kill a Mockingbird" resten av dagen. Før eg kom så langt, ringte det på døra!
"Hallo" sa eg, eller tvilsomt, inn i rører.
"Hei! Det er Lars" kom det frå den andre sia.
Han kunne ikkje vera lenge, skulle bere vente på bussen, men det var koselig likevel! Me snakka om alt frå timeplaner til julehandel, og plutselig var det tid for han til å gå.
Det er rart kor kort tid det tar å bli sjuk, for ikkje lenge etter var eg på telefon med pappa på jakt etter råd for kva som hjelper mot kvalme. Denne telefonsamtalen endte med at mamma kjørte til byn for å... vera mor. Herlig altså!
Tirsdagen kom, men skule vart da ikkje. Irina var ferdig tidlig, så ho innstallerte seg hjå meg sånn i ett-tia. Det vart pasta, havreflarn og melk. Mh-mh-mmmh! Ingenting er som kjeks, lange samtaler med Irina, ligga på kvar vår sofa og lesa og ei laaangt natts søvn. Ah, livet er bra sjølv om ein er sjuk.

PS: Irina begynte å bli forsjøla, så no kjenner eg det begynner å komme til meg og.
PS 2: Etter eg vart ferdig med "To killa a Mockingbird" , begynte eg på "Anne Franks dagbok". Det kan altså vera grunnen til detta blei et  blaaa-blaaa-blaaa innlegg.

...

Mamma har konsert og pappa sitter i publikum. Det betyr at eg sitter att aleina heima. No skal forholdet til meg og Harper Lee pleiast. Boka må vera utlest til tirsdag, så då er det vel bere til å sette i gang. Gleder meg til eg kan lese bøker eg faktisk har lyst til å lesa, uten å få dårlig samvittighet eller tenke på "To kill a Mockingbird" som ligger og venter på meg. Det blir bra.
Eg skal utsette lesiaga liiiitt til ved å høre på denne sangen: Jarle Klepp - Fortapt. Etter det skal eg hente litt tilsendt amerikansk snop, og bla om til neste side i boka.

Me feirte Halloween hjå Irmelin i går! Ein veldig koselig kveld med mange oppfinnsomme kostymer.  Slik gjekk da:

Me måtte feira at Benedicte har blitt myndig, så på fredag samlast ein liten gjeng på Bønes for god mat og godt samvær. Benne hadde diska opp med pai, salat og nybakte ryndstykker, trur det var fleir enn meg som småforspiste seg. Det vart ein veldig koselig kveld med bra folk.

Kjedelig på skulen? Ja. Benedicte lysner dagen? Ja.

Dagan går og går. I det siste har eg:
Kjøpt lunch med Anne. Ho kom ut av butikken med pizza og sjokomelk, eg kom med frokostblanding og druer.. nytt og bedre liv sa du?


Drept ein kaktus (men eg gir ikkje opp håpet! Den skal leve):

Leikt sprek med Anne:

Skypa med tre stk. på ein gang:

Innstallert TVn (med Anne) ... MEGET midlertidig og ABSOLUTT ikkje mitt valg:

Utsatt å lese "To kill a mockingbird"... fleire ganger:

Ein eller anna gang i sommarferien bestemte Anne, MAlin, Benedicte og meg oss for å sjå heile sesong ein av One Tree Hill på ei natt. Då me var ferdig med 4. episode, gav me opp. SÅ, for å prøve å fullføre det me starta på, gjorde me da klart for One Tree Hill dag i leiligheten min i dag. Awesome, som dei seier. Muffins passer til alt,
og denne begivenheten var intet unntak. Anne lagde sjokolademuffins med flytende kjerne, og eg prøvde meg på Bran muffins. Mmmmm. Benedicte slo virkelig på stortromma, og lagde kakao til alle sammen! Nytt og bedre liv, sa du? Vi kan vel sei da sånn at me ikkje er ferdig med første sesong heeeeilt enno. Men, me har komme fem episoder lengre på veg! Hurra.

Etter ein skuledag som bestod av tre timer og to prøver, kom Anne opp til meg. Me gjorde ikkje på mykje anna enn å innstallere TV, sjå på Disney Channel, ete salat og utføre diverse akrobatiske bevegelser før også Benedicte ringte på døra. No var det dekka for mykje prat, Remember me og krangling for kem som IKKJE skulle ligge i midten av senga. Benedicte tapte, mowhaha. Ein drømmeverden etter våkna me til fortsettelse på Remember me og rundstykker rett frå ovnen. NO var det tid for dagens orginale begivenhet: Benedicte skulle prøve brudekjole! Jepp, vår kjøre Benne skal gifte seg. Nei, ho skal demonstrere for diverse konfirmanter korleis eit bryllup fåregår. Så, då vart det kjoleprøving på brudehuset. Kjekt for sånne jenter som oss? Ja.

I dag prøvde eg og Irina nåke nytt. Det er blitt ein god vane at Irina er hjå meg minst ein dag i veko. Ikkje nåke spesielt, bere middag og to venner. Desverre, har middagsvalget også blitt ein vane (med tanke på at forrige gang me prøvde nåke nytt gjekk det heller dårlig). Men i dag fekk me det over oss at me skulle utvide vårt reportuar innen middag. Tacosuppe.. hørt om det før? Ikkje eg heller, men slik vart det. Lev og la leve, som Calle seier (eller Bjørn Eidsvåg synger? (...)) Eg må sei eg er imponert. Ikkje veit eg om det var våre matskills eller bere oppskrifta på matprat.no som gjorde susen, men godt var det. Verden altså.
Plan for kvelden: lese til sosiologiprøve, slappe av og kanskje bake muffins (men det har eg ikkje sagt til Irina enno, hyyyysj)

Anne er ein kunstnar. Det er ikkje tvil om det. Her har me resultatet av ein dobbelttime med norsk, etterfulgt av ein dobbelttime i historie..

So, etter me hadde vore og filma oppe hjå Anne i dag, reiste eg og Anne ned til meg. Det vart muffins, film, oreo og melk, slauring og musikk. Aaaah. No skal me snart sei hade til helga og ønske ei ny veka, med skule, prøver og forpliktelse, velkommen...

Når da e sagt, kan eg sei at detta vart som ei feiring. Eller ein avskjed kanskje.  I måro begynner eg nemlig på eit nytt og bedre liv! Uten søte fristelser, og med masse masse yoga og trening. Ønsk meg lykke til.

Stod opp. Gjorde meg klar. Såg Gray's. Åt frokost. Såg meir Grey's. Kom for seint til Anne. Lo mykje av Benedicte. "Underviste" i yoga. Lærte Jai Ho dansen. Sa hadet til Cathrine. Åt goood middag. Slaura i senga til Anne.

Veit ikkje heilt korfor, men eg har hørt ein del på denne saangen i da siste.
The Killers - When you were Young

Kamilla er søt. Ho er meget klar over at lista over filmer eg har sett, ikkje er så lang. Derfor lagde ho ein egen liste over filmer som er verdt å få med seg til meg. Eg gleder meg til å begynne å krysse ut. Lista var ganske så lang, så det kan kanskje ta sin tid. Slenger med eit smårandom bilde av to filmelskerer, Kamilla og Bastian:

Ellers har eg ikkje gjort på stort i dag, anna enn å sagt hade til Irina og Irmelin og vore på Kongshaugkonsert. Må sei dei folka er flinke! Eg er imponert.